به نام خداوند رحمتگر مهربان

  

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

هنگامي كه واقعه عظيم (قيامت) برپا شود، (۱)

  

إِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ ﴿۱﴾

هيچكس نمي‏تواند آن را انكار كند. (۲)

  

لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ﴿۲﴾

گروهي را پائين مي‏آورد و گروهي را بالا مي‏برد. (۳)

  

خَافِضَةٌ رَّافِعَةٌ ﴿۳﴾

اين در هنگامي است كه زمين به شدت به لرزه در مي‏آيد. (۴)

  

إِذَا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجًّا ﴿۴﴾

و كوهها در هم كوبيده مي‏شود. (۵)

  

وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّا ﴿۵﴾

و به صورت غبار پراكنده در مي‏آيد. (۶)

  

فَكَانَتْ هَبَاء مُّنبَثًّا ﴿۶﴾

و شما به سه گروه تقسيم خواهيد شد. (۷)

  

وَكُنتُمْ أَزْوَاجًا ثَلَاثَةً ﴿۷﴾

نخست «اصحاب ميمنه» هستند، چه اصحاب ميمنه‏اي ؟ (۸)

  

فَأَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ ﴿۸﴾

گروه ديگر اصحاب شومند، چه اصحاب شومي ؟ (۹)

  

وَأَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ ﴿۹﴾

و سومين گروه پيشگامان پيشگام! (۱۰)

  

وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ ﴿۱۰﴾

آنها مقربانند (۱۱)

  

أُوْلَئِكَ الْمُقَرَّبُونَ ﴿۱۱﴾

در باغهاي پر نعمت بهشت جاي دارند (۱۲)

  

فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ﴿۱۲﴾

گروه كثيري از امتهاي نخستين هستند (۱۳)

  

ثُلَّةٌ مِّنَ الْأَوَّلِينَ ﴿۱۳﴾

و اندكي از امت آخرين! (۱۴)

  

وَقَلِيلٌ مِّنَ الْآخِرِينَ ﴿۱۴﴾

آنها (مقربان) بر تختهائي كه صف كشيده و به هم پيوسته است قرار دارند. (۱۵)

  

عَلَى سُرُرٍ مَّوْضُونَةٍ ﴿۱۵﴾

در حالي كه بر آن تكيه كرده و روبروي يكديگرند. (۱۶)

  

مُتَّكِئِينَ عَلَيْهَا مُتَقَابِلِينَ ﴿۱۶﴾

نوجواناني جاوداني (در شكوه و طراوت) پيوسته گرداگرد آنها مي‏گردند. (۱۷)

  

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُّخَلَّدُونَ ﴿۱۷﴾

با قدحها و كوزه‏ها و جامهائي از نهرهاي جاري بهشتي (و شراب طهور)! (۱۸)

  

بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِّن مَّعِينٍ ﴿۱۸﴾

اما شرابي كه از آن دردسر نمي‏گيرند و نه مست مي‏شوند. (۱۹)

  

لَا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ ﴿۱۹﴾

و ميوه‏هائي از هر نوع كه مايل باشند. (۲۰)

  

وَفَاكِهَةٍ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ﴿۲۰﴾

و گوشت پرنده از هر نوع كه بخواهند. (۲۱)

  

وَلَحْمِ طَيْرٍ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ﴿۲۱﴾

و همسراني از حورالعين دارند. (۲۲)

  

وَحُورٌ عِينٌ ﴿۲۲﴾

همچون مرواريد در صدف پنهان! (۲۳)

  

كَأَمْثَالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ ﴿۲۳﴾

اينها پاداشي است در برابر اعمالي كه انجام مي‏دادند. (۲۴)

  

جَزَاء بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿۲۴﴾

در آن باغهاي بهشت نه لغو و بيهوده‏اي مي‏شنوند نه سخنان گناه آلود. (۲۵)

  

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا ﴿۲۵﴾

تنها چيزي كه مي‏شنوند «سلام» است «سلام»! (۲۶)

  

إِلَّا قِيلًا سَلَامًا سَلَامًا ﴿۲۶﴾

و اصحاب يمين، چه اصحاب يميني ؟ (۲۷)

  

وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ مَا أَصْحَابُ الْيَمِينِ ﴿۲۷﴾

آنها در سايه درختان سدر بيخار قرار دارند. (۲۸)

  

فِي سِدْرٍ مَّخْضُودٍ ﴿۲۸﴾

و در سايه درخت طلح پربرگ به سر مي‏برند (درختي است خوشرنگ و خوشبو). (۲۹)

  

وَطَلْحٍ مَّنضُودٍ ﴿۲۹﴾

و سايه كشيده و گسترده. (۳۰)

  

وَظِلٍّ مَّمْدُودٍ ﴿۳۰﴾

و در كنار آبشارها. (۳۱)

  

وَمَاء مَّسْكُوبٍ ﴿۳۱﴾

و ميوه‏هاي فراواني. (۳۲)

  

وَفَاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ ﴿۳۲﴾

كه هرگز قطع و ممنوع نمي‏شود. (۳۳)

  

لَّا مَقْطُوعَةٍ وَلَا مَمْنُوعَةٍ ﴿۳۳﴾

و همسراني گرانقدر. (۳۴)

  

وَفُرُشٍ مَّرْفُوعَةٍ ﴿۳۴﴾

ما آنها را آفرينش نويني بخشيديم. (۳۵)

  

إِنَّا أَنشَأْنَاهُنَّ إِنشَاء ﴿۳۵﴾

و همه را بكر قرار داده‏ايم. (۳۶)

  

فَجَعَلْنَاهُنَّ أَبْكَارًا ﴿۳۶﴾

همسراني كه به همسرشان عشق مي‏ورزند و خوش زبان و فصيح و هم سن و سالند. (۳۷)

  

عُرُبًا أَتْرَابًا ﴿۳۷﴾

اينها همه براي اصحاب يمين است. (۳۸)

  

لِّأَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿۳۸﴾

كه گروهي از امتهاي نخستينند. (۳۹)

  

ثُلَّةٌ مِّنَ الْأَوَّلِينَ ﴿۳۹﴾

و گروهي از امتهاي آخرين. (۴۰)

  

وَثُلَّةٌ مِّنَ الْآخِرِينَ ﴿۴۰﴾

و اصحاب شمال چه اصحاب شمالي ؟ (كه نامه اعمالشان به نشانه جرمشان به دست چپ آنها داده مي‏شود). (۴۱)

  

وَأَصْحَابُ الشِّمَالِ مَا أَصْحَابُ الشِّمَالِ ﴿۴۱﴾

آنها در ميان بادهاي كشيده و آب سوزان قرار دارند. (۴۲)

  

فِي سَمُومٍ وَحَمِيمٍ ﴿۴۲﴾

و در سايه دودهاي متراكم و آتش زا! (۴۳)

  

وَظِلٍّ مِّن يَحْمُومٍ ﴿۴۳﴾

سايه‏اي كه نه خنك است و نه مفيد. (۴۴)

  

لَّا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ ﴿۴۴﴾

آنها پيش از اين در عالم دنيا مست و مغرور نعمت بودند. (۴۵)

  

إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَلِكَ مُتْرَفِينَ ﴿۴۵﴾

و بر گناهان بزرگ اصرار داشتند. (۴۶)

  

وَكَانُوا يُصِرُّونَ عَلَى الْحِنثِ الْعَظِيمِ ﴿۴۶﴾

و مي‏گفتند: هنگامي كه ما مرديم و خاك و استخوان شديم آيا برانگيخته خواهيم شد؟ (۴۷)

  

وَكَانُوا يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَئِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿۴۷﴾

يا نياكان نخستين ما؟ (۴۸)

  

أَوَ آبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ ﴿۴۸﴾

بگو اولين و آخرين، (۴۹)

  

قُلْ إِنَّ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ ﴿۴۹﴾

همگي در موعد روز معيني جمع مي‏شوند. (۵۰)

  

لَمَجْمُوعُونَ إِلَى مِيقَاتِ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ ﴿۵۰﴾

سپس شما اي گمراهان تكذيب كننده. (۵۱)

  

ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ ﴿۵۱﴾

قطعا از درخت زقوم مي‏خوريد (۵۲)

  

لَآكِلُونَ مِن شَجَرٍ مِّن زَقُّومٍ ﴿۵۲﴾

و شكمها را از آن پر مي‏كنيد (۵۳)

  

فَمَالِؤُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ ﴿۵۳﴾

و روي آن از آب سوزان مي‏نوشيد (۵۴)

  

فَشَارِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ الْحَمِيمِ ﴿۵۴﴾

و همچون شتراني كه مبتلا به بيماري عطش شده‏اند از آن مي‏آشاميد (۵۵)

  

فَشَارِبُونَ شُرْبَ الْهِيمِ ﴿۵۵﴾

اين است وسيله پذيرائي از آنها در قيامت! (۵۶)

  

هَذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ الدِّينِ ﴿۵۶﴾

ما شما را آفريديم، چرا كه آفرينش مجدد را تصديق نمي‏كنيد؟ (۵۷)

  

نَحْنُ خَلَقْنَاكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ﴿۵۷﴾

آيا از نطفه‏اي كه در رحم مي‏ريزيد آگاهيد؟ (۵۸)

  

أَفَرَأَيْتُم مَّا تُمْنُونَ ﴿۵۸﴾

آيا شما آن را (در دوران جنيني) آفرينش پي درپي مي‏دهيد، يا ما آفريدگاريم ؟ (۵۹)

  

أَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخَالِقُونَ ﴿۵۹﴾

ما در ميان شما مرگ را مقدر ساختيم و هرگز كسي بر ما پيشي نمي‏گيرد. (۶۰)

  

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ الْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿۶۰﴾

به اين منظور كه گروهي را بجاي گروه ديگري بياوريم و شما را در جهاني كه نمي‏دانيد آفرينش تازه بخشيم. (۶۱)

  

عَلَى أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَالَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِي مَا لَا تَعْلَمُونَ ﴿۶۱﴾

شما عالم نخستين را دانستيد، چگونه متذكر نمي‏شويد (كه جهاني بعد از آن است). (۶۲)

  

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ النَّشْأَةَ الْأُولَى فَلَوْلَا تَذكَّرُونَ ﴿۶۲﴾

آيا هيچ درباره آنچه كشت مي‏كنيد انديشيده‏ايد؟ (۶۳)

  

أَفَرَأَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ ﴿۶۳﴾

آيا شما آن را مي‏رويانيد، يا ما مي‏رويانيم ؟ (۶۴)

  

أَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ ﴿۶۴﴾

هرگاه بخواهيم آن را تبديل به كاه درهم كوبيده مي‏كنيم به گونه‏اي كه تعجب كنيد! (۶۵)

  

لَوْ نَشَاء لَجَعَلْنَاهُ حُطَامًا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ﴿۶۵﴾

(به گونه‏اي كه بگوئيد:) به راستي ما زيان كرده‏ايم. (۶۶)

  

إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ﴿۶۶﴾

بلكه ما به كلي محروميم. (۶۷)

  

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿۶۷﴾

آيا به آبي كه مي‏نوشيد انديشيده‏ايد؟ (۶۸)

  

أَفَرَأَيْتُمُ الْمَاء الَّذِي تَشْرَبُونَ ﴿۶۸﴾

آيا شما آن را از ابر نازل مي‏كنيد؟ يا ما نازل مي‏كنيم ؟ (۶۹)

  

أَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنزِلُونَ ﴿۶۹﴾

هرگاه بخواهيم اين آب گوارا را، تلخ و شور قرار مي‏دهيم، پس ‍ چرا شكر نمي‏كنيد؟، (۷۰)

  

لَوْ نَشَاء جَعَلْنَاهُ أُجَاجًا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ﴿۷۰﴾

آيا درباره آتشي كه مي‏افروزيد فكر كرده‏ايد؟ (۷۱)

  

أَفَرَأَيْتُمُ النَّارَ الَّتِي تُورُونَ ﴿۷۱﴾

آيا شما درخت آن را آفريده‏ايد؟ يا ما آفريده‏ايم ؟ (۷۲)

  

أَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَا أَمْ نَحْنُ الْمُنشِؤُونَ ﴿۷۲﴾

ما آن را وسيله يادآوري (براي همگان) و وسيله زندگي براي مسافران قرار داده‏ايم. (۷۳)

  

نَحْنُ جَعَلْنَاهَا تَذْكِرَةً وَمَتَاعًا لِّلْمُقْوِينَ ﴿۷۳﴾

حال كه چنين است به نام پروردگار بزرگت تسبيح كن (و او را پاك و منزه بشمارر). (۷۴)

  

فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ﴿۷۴﴾

سوگند به جايگاه ستارگان، و محل طلوع و غروب آنها. (۷۵)

  

فَلَا أُقْسِمُ بِمَوَاقِعِ النُّجُومِ ﴿۷۵﴾

و اين سوگندي است بسيار بزرگ اگر بدانيد! (۷۶)

  

وَإِنَّهُ لَقَسَمٌ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ﴿۷۶﴾

كه آن قرآن كريمي است (۷۷)

  

إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ ﴿۷۷﴾

كه در كتاب محفوظ جاي دارد. (۷۸)

  

فِي كِتَابٍ مَّكْنُونٍ ﴿۷۸﴾

و جز پاكان نمي‏توانند آن را مس كنند. (۷۹)

  

لَّا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ ﴿۷۹﴾

اين چيزي است كه از سوي پروردگار عالميان نازل شده. (۸۰)

  

تَنزِيلٌ مِّن رَّبِّ الْعَالَمِينَ ﴿۸۰﴾

آيا اين سخن را (اين قرآن را با اوصافي كه گفته شد) سست و كوچك مي‏شمريد؟ (۸۱)

  

أَفَبِهَذَا الْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ ﴿۸۱﴾

و به جاي شكر روزيهائي كه به شما داده شده آن را تكذيب مي‏كنيد؟ (۸۲)

  

وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ﴿۸۲﴾

پس چرا هنگامي كه جان به گلوگاه مي‏رسد (توانائي بازگرداندن آن را نداريد)؟! (۸۳)

  

فَلَوْلَا إِذَا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ ﴿۸۳﴾

و شما در اين حال نظاره مي‏كنيد (و كاري از دستتان ساخته نيست). (۸۴)

  

وَأَنتُمْ حِينَئِذٍ تَنظُرُونَ ﴿۸۴﴾

و ما به او نزديكتريم از شما ولي نمي‏بينيد. (۸۵)

  

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلَكِن لَّا تُبْصِرُونَ ﴿۸۵﴾

اگر هرگز در برابر اعمالتان جزا داده نمي‏شويد، (۸۶)

  

فَلَوْلَا إِن كُنتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ﴿۸۶﴾

پس او را بازگردانيد اگر راست مي‏گوئيد. (۸۷)

  

تَرْجِعُونَهَا إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ﴿۸۷﴾

اما اگر او از مقربان باشد، (۸۸)

  

فَأَمَّا إِن كَانَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ ﴿۸۸﴾

در روح و ريحان و بهشت پرنعمت است. (۸۹)

  

فَرَوْحٌ وَرَيْحَانٌ وَجَنَّةُ نَعِيمٍ ﴿۸۹﴾

و اما اگر از اصحاب يمين باشد، (۹۰)

  

وَأَمَّا إِن كَانَ مِنَ أَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿۹۰﴾

به او گفته مي‏شود: سلام بر تو از سوي دوستانت كه از اصحاب اليمين هستند. (۹۱)

  

فَسَلَامٌ لَّكَ مِنْ أَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿۹۱﴾

اما اگر او از تكذيب كنندگان گمراه باشد، (۹۲)

  

وَأَمَّا إِن كَانَ مِنَ الْمُكَذِّبِينَ الضَّالِّينَ ﴿۹۲﴾

با آب جوشان دوزخ از او پذيرائي مي‏شود! (۹۳)

  

فَنُزُلٌ مِّنْ حَمِيمٍ ﴿۹۳﴾

سپس سرنوشت او ورود در آتش جهنم است. (۹۴)

  

وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ﴿۹۴﴾

اين همان حق و يقين است. (۹۵)

  

إِنَّ هَذَا لَهُوَ حَقُّ الْيَقِينِ ﴿۹۵﴾

حال كه چنين است نام پروردگار بزرگت را منزه بشمار. (۹۶)

  

فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ﴿۹۶﴾

سوره برگرفته از: پارس قرآن .-تحميل سورة الواقعة محمد صديق المنشاوي

 

 

ختم سوره واقعه در روز دوشنبه اول ماه

رسول الله صلي الله و عليه و آله قَالَ: مَنْ قَرَأَ سُورَةَ الْوَاقِعَةِ كُتِبَ لَيْسَ مِنَ الْغَافِلِين‏.

كسي كه سوره واقعه را بخواند، برايش نوشته مي شود كه از غافلين نيست.

 

مستدرك الوسائل و مستنبط المسائل، ج‏۴، ص:۳۵۱

 

 

 

ثواب قراءة سورة الواقعة                     

 

أَبِي ره قَالَ حَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ إِدْرِيسَ قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَسَّانَ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مِهْرَانَ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ‏ مَنْ قَرَأَ فِي كُلِّ لَيْلَةِ جُمُعَةٍ الْوَاقِعَةَ أَحَبَّهُ‏ اللَّهُ‏ وَ أَحَبَّهُ إِلَى النَّاسِ أَجْمَعِينَ وَ لَمْ يَرَ فِي الدُّنْيَا بُؤْساً أَبَداً وَ لَا فَقْراً وَ لَا فَاقَةً وَ لَا آفَةً مِنْ آفَاتِ الدُّنْيَا وَ كَانَ مِنْ رُفَقَاءِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ ع وَ هَذِهِ السُّورَةُ لِأَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ ع خَاصَّةً لَا يَشْرَكُهُ فِيهَا أَحَد . ثواب الأعمال و عقاب الأعمال، النص، ص: ۱۱۷

 

 

 

 

 

خواندن سوره واقعه براي فقير نشدن

 

وقتى عثمان به عيادت ابن عباس رفت و به او گفت: مى خواهى چيزى به تو بدهم؟ پاسخ داد: حالا؟! دم مردن كه دارم از دنيا مى روم؟آن وقت كه به آن احتياج داشتم از من بريدى.

 

 گفت: براى اولادت (دخترانت).

 

گفت: از رسول اللّه ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ چيزى به آنها تعليم نموده ام كه براى رفع محروميّت آنها كافى است، ومنظورش خواندن سوره ى واقعه در شب بود.(۱)

 

البتّه شايد خواندن سوره ى واقعه براى معتقد و غيرمعتقد يكسان نباشد، به حسب نقل نيز در اين مورد و يا نظاير آن فرموده اند: «إِنَّما يَنْفَعُ هذا أَهْلَ الْبَصآئِرِ.» اين تنها براى صاحبان بصيرت سودمند است.

 

۱٫درباره ى اين كه خواندن سوره ى واقعه پيش از خواب و يا در نماز عشا براى ايمنى از فقر مفيد است،

 

  • ر.ك: البلد الأمين، ص ۱۶۵؛ مصباح كفعمى، ص ۴۶ و ۱۷۰، هر دو مورد به نقل از «نفليّه ى» شهيد اوّل ـ رحمه اللّه.[سایت رسمي آیت الله بهجت ].

 

ختم سوره واقعه از زبان آیت الله بهجت به نقل از آيت الله قاضي

 

من در مورد ختومات از استادم (مرحوم آيت الله قاضي) چيزي نمي پرسيدم. اما گاهي خود ايشان مي‌فرمودند. از جمله سه عمل را:

 

اول: حرز امام جواد عليه‌السلام كه بايد به بازو بسته شود و خاصيت آن، (خصوصا براي باطل‌كردن سحر و طلسم) فقط در صورت بسته‌شدن به بازو است.

 

دوم: ختم سوره مباركه واقعه كه در ماه قمري‌اي كه اولين روز آن، دوشنبه باشد است.

 

سوم: هم، نماز روز پنجشنبه كه چهار ركعت است و ركعت اول، يك حمد و ۱۱ بار سوره توحيد، ركعت دوم يك حمد و ۲۱ بار توحيد و سلام مي‌دهد و دو ركعت ديگر و ركعت سوم حمد و ۳۱ توحيد ركعت چهارم حمد و ۴۱ بار توحيد و سپس سلام مي‌دهد و ۵۱ بار توحيد ۵۱ صلوات و به سجده مي‌رود و ۱۰۰ بار «يا الله» مي‌گويد. زمزم عارفان.

 

 

 

 

 

دستور سید هاشم حداد

 

ایشان ختم (اذا وقعت) را دستور دادند که چون در روزاول ماه دوشنبه بود بجا آورده شود، در روز اول یک مرتبه، در روز دوم دو مرتبه، و به همین طریق بالا رود تا روز چهاردهم. مطلع انوار،ج۲-ص۱۵۲

 

سید هاشم حداد

 

نماز وتیره، در رکعت اول آن سوره واقعه قرائت شود. مطلع انوار،ج۲ص۱۵۴٫

 

  

 

گفتار آیه الله انصار همدانی درباره ختم سوره واقعه

 

اول هر ماه که روز دوشنبه باشد شروع به خواندن سوره مبارکه ﴿ اذا وقعت الواقعه ﴾ نموده هر روزی به عدد ایام ماه بخواند؛ به این طریق که روز اول یک مرتبه و روز دوم دو مرتبه تا چهاردهم که چهارده مرتبه خوانده شود؛ و هر روز پنج شنبه هم دعای ذیل را بخواند. این ختم جهت وسعت معیشت مجّرب است و دعا این است:

 

بسم الله الرحمن الرحیم يا واحِدُ يا ماجِدُ، ، يا جَوادُ، يا حليمُ، يا حَنّانُ، يا مَنّانُ، يا کَريمُ اَسْألُک تُحْفَةً مِنْ تحَفِکَ تَلُمُّ بها شَعْثي وَ تَقْضي بها دَيني وَ تُصْلِحُ بها شَأني برَحْمْتِکَ يا سَيدي اَللّهُمَّ اِنْ کانَ رِزْقي فِي السَّماءِ فَأنْزِلْهُ وَ اِنْ کانَ فِي الْاَرْضِ فَأخْرِجْهُ وَ اِنْ کانَ بَعيداً فَقَرِّبْهُ وَ اِنْ کانَ قَريباً فَيسِّرْهُ وُ اِنْ کانَ قَليلاً فَکَثِّرْهُ وَ اِنْ کانَ کَثيراً فَبارِکْ لي فيهِ وَ أرْسِلْهُ عَلي اَيدي خِيارِ خَلْقِکَ وَ لا تُحْوِجْني اِلي شِرارِ خَلْقک. وَ اِنْ لَمْ يکُنْ فَکَوِّنْهُ بکَینُونِیَّتِکَ وَ وَحْدانِيتِکَ، اَللّهُمَّ انْقُلْهُ اِلَيّ حَيثُ اَکُونُ وَ لا تَنْقُلْني اِلَيهِ حيثُ يکُونُ، اِنَّکَ عَلي کُلِّ شَِيءٍ قَديرٌ. [يا حَي يا قَيومُ، يا واحِدُ يا مَجيدُ، يا بَرُّ ] يا رَحيمُ يا غَني، صَلِّ عَلي مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، وَ تَمِّمْ عَلَينا نِعْمَتَکَ، وَ هَنِّئْنا کَرامَتَکَ، وَ اَلْبسْنا عافيتَکَ [بِرَحمَتِکَ یَا اَرحَم الرَّاحِمِینَ  وَ صَلَّی اللهُ عَلیَ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّاَهِریِنَ].مطلع انوار ج۲-ص۳۸۸